Winterberg van Suzanne Vermeer

Paul Goeken (pseudoniem: Suzanne Vermeer)

Auteur: Suzanne Vermeer
Titel: Winterberg
Jaar van uitgifte: 2014
Pagina’s: 272
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

Suzanne Vermeer:

Suzanne Vermeer is het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur: Paul Goeken.
In 2002 debuteerde hij met zijn eerste thriller onder zijn eigen naam. Later kwam hij op het idee om naast zijn eigen boeken, ook andere boeken uit te brengen maar dan onder het pseudoniem: Suzanne Vermeer.
Het eerste boek dat op naam van Suzanne Vermeer uitkwam was ‘All-inclusive’ (2006) en werd meteen een bestseller. Voor de overige boeken die hij uitbracht waren weer de reisbranche en het toerisme het uitgangspunt, dat nu inmiddels een unieke kenmerk geworden is voor deze ijzersterke vakantiethrillers. Dat kun je bijvoorbeeld afleiden aan zijn volgende werken: All-inclusive, De vlucht, Zomertijd, Cruise, Après-ski, De suite, Zwarte piste, Belle Italie en Bon Bini Beach. Deze titel waren overigens ook allemaal bestsellers. Ook in 2014 zullen er weer twee boeken verschijnen: de winterthriller ‘Winterberg‘ die onlangs al verschenen is en een nieuwe zomerthriller dat wordt verwacht in eind mei. Totaal zijn er al meer dan 1.5 miljoen boeken onder de naam van Suzanne Vermeer verkocht.

Korte samenvatting van het boek:

Na de dood van tante Eva krijgt haar nichtje Sophie een brief van de notaris. Ze staat, samen met haar andere nichten Lieke en Isa, vermeld in het testament en worden verzocht om naar Winterberg te komen. Al snel wordt duidelijk dat het niet om een standaard testament gaat, en dat zorgt dan ook voor veel spanning tussen de familieleden. Geld kan mensen doen veranderen, en dat blijkt in dit verhaal ook, want wanneer er geld te krijgen valt doen mensen rare dingen. Dit leidt er bijvoorbeeld ook voor dat er een ruzie ontstaat met Isa. Wanneer zij de volgende dag niet komt opdagen, stuit Sophie op het levenloze lichaam van haar nicht.
Nadat de politie is langs geweest, wordt Sophie’s man Daan verdacht van de moord op Isa. Ondanks het feit dat hij blijft beweren dat hij onschuldig is, wijzen alle aanwijzing naar hem. Aan Sophie is het nu de taak om erachter te komen wat er precies die nacht gebeurt is.

Recensies van het internet:

Negatieve recensie:
Winterberg is een zeer makkelijk, eenvoudig en misschien zelfs wel enigszins kinderlijk   geschreven boek. Ondanks dat het boek lekker doorleest valt hij me toch tegen.
De personages zijn redelijk basic getypeerd en neergezet. De verhaallijn is wel vloeiend, maar jammer genoeg wordt het pas in het allerlaaste  gedeelte van het boek wat spannender. Halverwege het verhaal had ik eigenlijk al door wie de dader was. Ik was hierdoor blij dat het verhaal toch nog een beetje een andere wending kreeg, al bleek mijn vermoeden te kloppen. Jammer, hierdoor wordt de spanning minder. Tevens wordt het verhaal door sommige zinnen erg voorspelbaar. Een voorbeeld:

Ze liet haar ogen over het sleutelrek glijden of er een [...] exemplaar zou zijn die op een hangslot zou passen. Op het eerste gezicht was dat niet het geval.

Ik denk dat je zelf wel kan bedenken hoe het verhaal van de sleutel verder gaat, al duurt het een heel hoofdstuk tot ze de sleutel vindt.

De spanning die in de boeken van de “originele” Suzanne Vermeer boeken zat, is met 
het heengaan van Paul Goeken helaas ook verdwenen.Je kan dit boek zo wegleggen, wat met de vorige boeken absoluut niet zo was.

Het is een aardig boek om - in de winter - te lezen, maar zeker niet echt meer een   

“thriller”.

Als ik de uitgever zou zijn zou ik het boekje “Suzanne Vermeer” met deze uitgave 
sluiten.

Mocht er besloten worden een vervolg op de serie boeken van Suzanne Vermeer uit te 

geven, hoop ik, dat de kwaliteit aanzienlijk zal verbeteren.
 
Minpunten: Saai, Voorspelbaar plot, erg eenvoudig.

Positieve recensie:Weer een super spannend boek die ik jammer genoeg weer binnen no time uit had. Toch altijd weer verrassend om erachter te komen wie de moord gepleegd heeft.

De schrijfstijl van Suzanne Vermeer is heel vlot, je wordt in het verhaal gezogen en kunt het niet meer wegleggen. Heel knap dat Suzanne Vermeer iedere zomer en winter zo'n bestseller kan schrijven!

Pluspunten:

Goed plot, Spannend, Fantasierijk, Meeslepend verhaal en het leest prettig.

Mijn mening:

Ik zelf vond het inderdaad ook een leuk boek. Vergeleken met de recensies hierboven sta ik neutraal. Ik kan zowel de negatieve als positieve recensies gelijk geven, omdat ik hun argumenten en standpunten toch weer in het lezen terug zag komen. Maar het is absoluut niet een afknapper. Wel jammer dat je veel gebeurtenissen in het verhaal al kon voorspellen. Wat mij ook opviel is de overeenkomst tussen dit boek en 'De man zonder ziekte'. In beide verhalen worden ze naar het buitenland geroepen maar blijkt dat ze in de val zijn gelokt. Al met al vind ik het qua schrijfstijl, manier van vertellen en het plot wel een goed boek, alleen wel wat jammer dat je de meeste gebeurtenissen al kon voorspellen.

Verlichting

Krinke Kesmes, een vroege imaginair reisverhaal
1.De imaginaire reisverslagen stonden in dienst van de verlichting omdat Imaginaire reisverslagen van de Verlichting en de mensen nu over andere dingen dachten dan alleen hun religie. Er kwamen allemaal nieuwe gedachten en ideeën naar boven.
2.Ik denk dat verlichte schrijvers kozen voor een onbewoond eiland (om daar een nieuwe bestaan op te laten bouwen) omdat het apart is en zulke verhalen nooit werden geschreven. Ook denk ik dat er een bepaalde ‘bericht‘ in het soort verhaal zit die op de lezers moet overkomen. Bijvoorbeeld dat je niet altijd afhankelijk van andere mensen hoeft te zijn om te overleven. Er kwamen nieuwe soorten verhalen en het speelde zich niet meer alleen af in een dorp of een stad.

3.In die tijd kon je ook blij en vrij zijn in je eentje en niet per se met iemand in gezelschap. Dus dat

je best alleen kunt overleven.

Moderne columnisten: Weyerman en Van Effen
1. Een spectator is een schrijfstijl die was bedacht in de 18e eeuw. Het was de bekendste schrijfstijl van Nederland in die tijd.
2. Met de titel ‘Den ontleeder der gebreken’ bedoelt Weyerman dat er iets ontbreekt. Het kan van alles zijn.
3.Beste mr. Jabob,
Ik ben al die uitbuiting zat! ik ben het zat om veel te weinig salaris voor mijn moeizame werk te ontvangen. Het is genoeg geweest. En alsof dat niet genoeg was, zijn de milieu omstandigheden ook niet al te best.
U zou er wat aan kunnen doen door mijn salaris te verhogen en is flink aan de bak te gaan met al het troep dat op straat ligt.

groeten, Navalpreet Singh.


Pulp Fiction: het suces van populaire proza

1.Normale mensen speelde vooral de hoofdrol in populair proza. Hun gewone leventjes werden daarin beschreven.
2. De mensen in die tijd hadden niet erg veel geld, en konden spullen dus niet per vracht laten komen. Ze moesten dus erg ver reizen om spullen te halen.
3.Nee, niet echt. Ze waren geld aan het verzamelen. In dit soort romans werden weinig dingen verteld over religie.


Sara Burgerhart: roman in brieven

1.In de briefroman draait het vooral om de gedachten van de personages. Maar ook om de gevoelens en de psychologie.
2.Omdat brieven persoonlijk zijn en je er van alles in kunt vertellen. Het heeft niet een bepaalt doel of genre. Brieven zijn voor personen maakt niet uit voor wie of wat.
3.Ze had goed moeten nadenken voordat ze deze afspraak maakte. Dan had ze geweten dat ze niet meer op tijd terug zou zijn.


Rhijnvis Feith experimenteert met gevoelens

1.Omdat de normen en waarden in een roman niet altijd goed zijn. Soms gaat het bij een roman net iets te ver.

2.Door meer gevoelens en psychologie toe te voegen aan zijn verhalen.

3.Eduard is een beetje een macho. Dit gebeurt vaak in romans uit die tijd. Het ging vaak over helden bv. Ridders. Dit waren verhalen van voor de verlichting, dus de middeleeuwen.  

Blauw water van Simone van der Vlugt.

hallo lezers,
Ik heb het boek ‘Blauw water’ gelezen. Het boek is een literaire thriller en is geschreven door Simone van der Vlugt. Ze is geboren op 15 december 1966 te Hoorn. Ik heb dit boek gekozen omdat ik veel heb gehoord van de schrijfster Simone van der Vlugt. Mijn vriend had me dit boek ook aangeraden om te gaan lezen, omdat hij hem al eerder gelezen had en er positief over was. Toen ik de de flaptekst op de achterkant van het boek las was ik helemaal verkocht en werd dit dus mijn definitieve boekkeuze. 

Waar gaat het boek over?
Het boek bestaat uit 2 verhaallijnen die aan het eind samen een geheel vormen.
Het boek gaat over een vrouw genaamd Lisa die samen met haar vijfjarige dochter Anouk in haar eigen huis gegijzeld word gehouden door de ontsnapte tbs’er Mick Kreuger. Dagenlang worden Lisa en haar dochter door hem gegijzeld en mishandeld. Lisa werd ook  verkracht door de gijzelaar. Op een dag belt een verdwaalde journaliste Senta aan bij Lisa. Als er niemand opendoet besluit ze om via een raam naar binnen te gluren en op dat moment ziet ze wat er aan de hand is. Onmiddelijk stapt ze haar auto in en probeert hulp te halen, opdat moment verongelukt ze en belland ze in het ziekenhuis. Dagen later na herstel gaat ze terug naar het huis. Ze belt aan en de gijzelaar doet open. Ze sloeg hem vervolgens neer met een life hammer die ze uit de auto had meegenomen. Dan hoort ze stemmen van beneden komen, ze doet de kelder open en bevrijd lisa en haar dochter Anouk.

Thema.
Het onderwerp van dit boek is ‘gijzeling’ en de thema hierbij is ‘de ontsnapping van een tbs’er.‘ Het verhaal zelf begint ook met de ontsnapping van de TBS-er Mick Kreuger. Zodra hij dood is is het verhaal ook afgelopen. Het thema van het boek is passend gekozen en spannend van begin tot aan het eind. Hieronder staan 2 fragmenten uit het boek die aansluiten bij het thema.

Fragment 1:
Op het laatste moment ziet ze de man pas. Lisa is bezig de was aan de droogmolen in de tuin te hangen als hij achter de fladderende lakens opduikt. Met een gil laat ze het laken, dat ze net wilde ophangen, in het gras vallen. De man kijkt zo angstaanjagend dat ze terugdeinst en tegen het tafeltje achter haar botst. De wasmand die erop staat valt eraf, gevolgd door het knijpermandje. Blz 5.

Dit fragment past goed bij het thema. Het thema is namelijk de ontsnapping van de tbs-er en in dit fragment zie je hoe het verhaal begint na de ontsnapping.

Fragment 2:

Buiten adem van schrik leunt Lisa tegen de muur. Wat zal er vandaag op zijn programma staan? Zou ze gewoon weg kunnen lopen om iemand te bellen, of er met Anouk vandoor kunnen gaan? Nee, ze moet voorkomen dat ze zijn agressie opwekt. Haar huis ligt net iets te afgelegen om de gok te wagen. In haar eentje zou ze het wel hebben geprobeerd, maar niet met een ziek kind. Haar enige kans is iemand bellen. Haar mobiel ligt op het dressoir, ze hoeft alleen maar 112 in te toetsen.  Blz 37.

Dit fragment past ook goed bij de thema. In dit stukje is Lisa al een paar dagen gegijzeld en wilt ze graag ontsnappen.

Karakterbeschrijving van het belangrijkste personage uit het boek.
Het verhaal heeft twee verhaallijnen; de ene gaat over Lisa en de andere over Senta.
Het gaat meer om Lisa dan over Senta in het geheel. Lisa is tenslotte de hoofdpersoon.
Lisa is een karakter, je kent haar gevoelens en gedachten. Ze lijkt een onzekere vrouw. Ze had een vriend Menno, maar die was al getrouwd met een andere vrouw en had daar ook twee kinderen mee. Dat wist ze en ze vertrouwde erop dat Menno uiteindelijk wel bij haar zou komen, ze zal goedgelovig zijn, makkelijk te gebruiken. Met Menno heeft ze een dochtertje gekregen, Anouk. Ze woont op het platteland. Ik begrijp haar gedrag in het verhaal wel. Ze is een bezorgde moeder die probeert haar kind bescherming te bieden.
Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Ik zou wel vrienden met haar kunnen zijn en ik denk dat de rest dat ook zou willen zijn want het is een zeer aardige vrouw die geen vlieg kwaad doet en meer om andere geeft dan zichzelf.

Taalgebruik.
De taal gebruik in het boek is niet al te moeilijk gemaakt en is daardoor ook leuk om te lezen. Heel af en toe kom je wel een enkel moeilijk woord voorbij. Hier volgt een kort citaat die laat zien hoe het taalgebruik er ongeveer uit ziet in het boek:

‘Als de man op haar afkomt, deinst ze terug en grijpt de deurposten vast, maar hij draait zich om naar het aanrecht.‘ Blz. 59

Stemming tijden het lezen van het boek.
Toen ik het boek las raakte ik er helemaal in verdiept. Het maakte me steeds nieuwsgieriger en ik wou ook weten wat er vervolgens in het verhaal zou gebeuren. De schrijver had het verhaal bovendien ook op een spannende wijze vertelt. Ik had wel het gevoel dat het verhaal goed zou aflopen, en dat gebeurde ook! Het is een boek vol spanning.

Boodschap uit het boek.
Helaas heb ik geen boodschap uit het boek kunnen te halen en weinig van het boek opgestoken, maar wel heb ik geleerd dat moed en vertrouwen belangrijk zijn om een hechte band met iemand te krijgen. Eerst wist ik niet eens wat een tbs’er was maar nu wel. Een tbs’er is een psychologisch persoon die is gestuurd naar een inrichting e.d. vanwege erge psychische misdaden(zoals het vermoorde van je vrouw, omdat ze vreemdgaat).

Vergelijking met twee andere gelezen boeken.
In de afgelopen 2 periodes heb ik de boeken, ‘De zelfmoordclub’ (door Arto Paasilinna) en ‘De Donkere Kamer van Damokles’ (door Willem Frederik Hermans) gelezen.
Deze 3 boeken verschillen enorm van elkaar. Zowel van verhaal als taalgebruik.
De zelfmoordclub is een vertaalde roman uit finland. Het verhaal was dus ook erg apart.
Maar het was wel een leuk boek, niet te lang en ook geen moeilijk taalgebruik. De Donkere Kamer van Damokles daarentegen is wel een lang boek en ook nog eens saai verteld vind ik. Het verhaal is integendeel wel spannend en meeslepend.
Zoals ik al zei verschillen de boeken wel van elkaar. Niet alleen de taalgebruik en het verhaal, maar ook de manier waarop ze vertelt/beschreven worden. het boek ‘Blauw water’ van Simone van der Vlugt vond ik toch wel het leukst van de drie om te lezen. Het was een spannend verhaal en maakte me erg nieuwsgierig over hoe het zou aflopen.
Een echte aanrader dus!

Twee vragen
Wat zou jij doen als je in de schoenen van Lisa stond?

Ben jij ook ooit eens in aanraking gekomen met een tbs’er of een crimineel?

De donkere kamer van Damokles

Verwachting van het boek:
Ik denk dat ‘De donkere kamer van damokles’ een leuk boek is. De kaft van het boek vertelt echter niet veel over het boek zelf. Ik verwacht dat het boek over een soort mysterie  zal gaan en erg spannend is. Dat verwacht ik omdat de titel ‘De donkere kamer van Damokles‘ erg raadselachtig en mysterieus is. Er is zelfs geen plaatje op de kaft van het boek en ik kan me er weinig bij voorstellen. Ik hoop wel dat er 1 verhaallijn is en niet een aantal verhaallijnen door elkaar.

De schrijver:
Het boek ‘De donkere kamer van Damokles’ is geschreven door Willem Frederik Hermans (W.F. Hermans). Hij was was een Nederlandse fysisch geograaf die vooral bekend is geworden als schrijver. Hij wordt met Gerard Reve en Harry Mulisch gerekend tot De Grote Drie, de drie belangrijkste naoorlogse Nederlandse auteurs.
W.F. Hermans is geboren op 1 september 1921 in Amsterdam en overleden op 27 april 1995 in Utrecht. Hij groeide op in een Amsterdams onderwijzersgezin.
De zelfmoord van zijn zuster en een neef bij de inval van de Duitsers in mei 1940 betekende een schok voor hem. Deze traumatische ervaring en zijn gevoel van achterstelling en miskenning zijn waarschijnlijk van grote invloed geweest op de ontwikkeling van zijn schrijverschap. Het is in ieder geval een veelvuldig terugkerend thema in zijn werk. Verwijzingen naar de zelfmoord van zijn zus komen in twee romans duidelijk voor: in Ik heb altijd gelijk (1951) en in Herinneringen van een Engelbewaarder (1970). Ook in De donkere kamer van Damokles wordt verwezen naar zijn zus, het hoofdpersonage in het boek heeft namelijk een relatie met zijn nicht.

Hermans volgde zijn middelbare schoolopleiding aan het Barlaeus Gymnasium te Amsterdam, in dezelfde klas als Reina Prinsen Geerlings. Op aandringen van zijn vader koos hij voor een studie sociale geografie die hij in september 1940 begon aan de Universiteit van Amsterdam (UvA), maar in 1941 stapte hij over op fysische geografie.
Op 9 april 1943 haalde hij zijn kandidaatsexamen. Hermans weigerde de loyaliteitsverklaring te tekenen en moest zijn studie daarom staken.

Hermans werkte na de Tweede Wereldoorlog mee aan verschillende literaire tijdschriften, onder meer aan Criterium en Podium. Hierin werden delen van zijn eerste romans gepubliceerd die veel stof zouden doen opwaaien in het Nederlandse literaire wereldje en daarbuiten. Reeds tijdens de oorlog experimenteerde hij al veel met zijn drang tot schrijven. Hij trouwde op 4 juli 1950 met Emmy Meurs, een Surinaamse, met wie hij in 1955 een zoon kreeg (Ruprecht). In 1952 werd hij vervolgd wegens een passage in Ik heb altijd gelijk, die beledigend zou zijn voor het rooms-katholieke volksdeel. Er volgde echter vrijspraak, omdat het om een uitspraak van een romanpersonage ging en niet van Hermans zelf.

Hij promoveerde in 1955 cum laude en was van 1958-1973 lector in Groningen.
In 1953 werd hij benoemd aan de Rijksuniversiteit Groningen, aanvankelijk als assistent en later als Lector in de fysische geografie. Hermans promoveerde op 6 juli 1955 cum laude aan de Gemeente Universiteit op het proefschrift Description et genèse des dépôts meubles de surface et du relief de l'Oesling, over aardlagen in de Ösling (Luxemburg), met Gerard Reve en Oey Tjeng Sit als paranimfen. In Groningen werd Hermans naar eigen zeggen door zijn vakgroep voortdurend tegengewerkt. Hij kreeg niet het laboratorium waar hij om vroeg, mocht jarenlang alleen aan eerstejaars studenten college geven en kreeg geen gelegenheid tot het doen van veldonderzoek. In 1957 werd Hermans door de Stichting Kunstenaarsverzet 1942-1945 gelauwerd met de Prijs van de Stichting Kunstenaarsverzet. Hermans weigerde deze prijs aan te nemen.

Zijn tegenstanders meenden dat hij te weinig op het instituut verscheen en zijn colleges onvoldoende voorbereidde of bewust verstek liet gaan. Hoewel Hermans met het boek Erosie (1960) liet zien dat hij van een fysisch-geografisch onderwerp een zeer goed leesbaar verhaal kon maken, publiceerde hij na zijn promotie weinig meer in zijn vakgebied. Na beschuldigingen, van onder meer het toenmalig ARP-Tweede Kamerlid en de latere minister Jan de Koning, dat Hermans al zijn tijd aan het schrijven van bellettrie besteedde en daardoor niet aan zijn eigenlijke leeropdracht zou toekomen, werd een commissie ingesteld om deze kwestie te onderzoeken. Het onderzoek pleitte Hermans grotendeels vrij. Voor Hermans was de maat echter vol. Per 1 september 1973 nam hij ontslag. Het werd hem eervol verleend. Hermans vestigde zich als fulltime schrijver in Parijs. In Onder professoren, een ternauwernood verhulde sleutelroman, nam hij wraak op zijn oude tegenstanders en op het milieu dat hem had uitgestoten. Tussen Hermans en Groningen is het niet meer goed gekomen. Er volgden nog twee boeken waarin Hermans afrekent met de stad Groningen en de universiteit aldaar, namelijk Uit talloos veel miljoenen (1980) en Ruisend gruis (1995).

In de romans en verhalen van W.F. Hermans is de eerste zin vaak opmerkelijk: krachtig, intrigerend en verwijzend naar het hoofdthema. Hermans stelde zelf veel belang in de eerste zin van een roman of verhaal, ook bij andere schrijvers. 

Die van zijn meest gelezen roman De donkere kamer van Damokles:
...Dagenlang zwierf hij rond op zijn vlot, zonder drinken.

De eerste zin van Ik heb altijd gelijk, de roman die voor grote opschudding zorgde door de anti-katholieke passages:
"Omdat het vandaag de laatste dag is, zal ik je sparen."

De eerste zin van Nooit meer slapen is opmerkelijk door zijn beknoptheid en zeggingskracht:
"De portier is een invalide."

Het werk van Hermans kan worden onderverdeeld in:

1. Realistische romans, verhalen en novellen
2. Surrealistische romans, verhalen en novellen
3. Essays en diverse artikelen: vaak sterk polemisch van aard
4. Wetenschappelijk werk als fysisch geograaf
5. Vertalingen: onder andere Ludwig Wittgensteins Tractatus Logico-Philosophicus (1975)
6. Poëzie
7. Toneelwerken
8. Brieven.

Een serie foto's die aansluiten bij het verhaal:

Ik heb deze foto gekozen omdat het verhaal over
Osewoudt te maken had met de tweede wereldoorlog.
Deze foto vond ik daar wel geschikt voor.

Osewoudt krijgt van Dorbeck de opdracht om een fotorolletje
te ontwikkelen. Dit plaatje vind ik erg belangrijk aangezienhet fotorolletje te maken heeft met de dood van Osewoudt.

Osewoudt zijn vrouw beschrijft hem en Dorbeck als twee
druppeltjes water, omdat ze erg veel op elkaar lijken.
Als je naar dit plaatje kijkt zie je ook dat er weinig verschil
is tussen de twee druppels.

Het ontwikkelen van fotorolletjes vindt plaats in een donkere
kamer vandaar dat ik dit plaatje ook heb bijgevoegd.

Ik heb voor de tram gekozen omdat Osewoudt vooral reisde
met de tram en waarschijnlijk ook met deze tramlijn.

Deze pistool staat voor dat hij 2 personen in het verhaal heeft
doodgeschoten. Zelf is hij aan het einde ook doodgeschoten
door een soldaat.

Het leica fototoestel heb ik erbij gezet omdat Osewoudt deze
in zijn zak hield en en foto's mee had gemaakt.

Dit is een foto van een verpleegkundige. Ik heb deze foto
gekozen omdat Osewoudt zich in een bepaald deel van het
verhaal, had vermomd als een verpleegkundige.

Osewoudt woonde in Leiden maar kwam na de dood van zijn
vader wonen bij zijn oom en tante in Amsterdam.

Dit is een giftige kristal. Deze kreeg Osewoudt van Dorbeck.
Als je de kristal in je drinken komt, kan het je vergiftigen.

Motto Ludwig Wittgenstein:

‘Ik kan hem zoeken als hij er niet is, maar hem niet ophangen als hij er niet is.
Men zou kunnen willen zeggen: ‘‘Dan moet hij er toch ook zijn als ik hem zoek.’’
- Dan moet hij er ook zijn als ik hem niet vind, en ook als hij helemaal niet bestaat.’
Ludwig Wittgenstein

Deze motto past goed bij het boek omdat het betrekking heeft tussen Osewoudt en Dorbeck in het verhaal. Osewoudt moet allerlei opdrachten uitvoeren voor Dorbeck.
Dorbeck is soms weg en soms is hij er gewoon. Als Osewoudt, Dorbeck wilt zoeken dan is  hij onvindbaar.  In het verhaal geloven de mensen Osewoudt niet als hij over Dorbeck vertelt omdat Dorbeck gewoonweg niet te vinden is, terwijl hij er eigenlijk wel is.

Titel verklaring:

De titel De donkere kamer van Damocles is afgeleid van de uitdrukking 'Het zwaard van Damocles' en duidt op een voortdurende dreiging. De dreiging is in dit geval niet afkomstig van een zwaard maar van een - mislukte - foto, die de onschuld van de hoofdpersoon had moeten bewijzen. Vandaar 'donkere kamer': deze 'donkere kamer' verwijst, behalve naar de ruimte waar foto's worden ontwikkeld, ook naar de cellen, waarin de hoofdpersoon verblijft.

Lofrede:

Eerst kon ik me daadwerkelijk niks voorstellen bij het boek. Er was geen plaatje op de kaft te bekennen en ook geen resencie. Dat maakte mij al zeer nieuwsgierig. Toen ik eenmaal begon te lezen verdiepte ik me erg in het verhaal. Vanaf de eerste bladzijde geeft het boek al veel spanning en naarmate je verder in het boek komt word het alleen nog maar spannender. Dit boek neemt je mee op avontuur. De manier waarop het verhaal verteld word is aan de ene kant een beetje geheimzinnig en vaag maar aan de andere kant toch ook weer heel duidelijk. De schrijfer van dit boek weet de spanning erin te houden en geheimen in het verhaal niet te verklappen. Wat het boek vooral zo bijzonder maakt is dat er veel elementen in staan waarvan je niet zou verwachtten dat ze in die tijd ook voorkwamen. Wat wel jammer is dat Osewoudt zich door iedereen liet commanderen. Hij deed alles wat andere hem opdroegen te doen. Je wordt in het verhaal meegesleept in het verhaal van Osewoudt. Vooral middelbare scholieren raad ik dit boek aan om te lezen.
Wil je het verhaal echt snappen en alles verhelderen dan moet je dit boek niet een keer lezen maar twee keer! Veel leesplezier.

De zelfmoordclub van Arto Paasilinna.

Informatie over het boek:
Ik heb het boek ‘’De zelfmoordclub’’ van Arto Paasilinna gelezen.
Dit is een vertaalde roman en de oorspronkelijke taal van dit boek is Fins.
De kaft van het boek is niet zo opvallend. Het plaatje bevat niet veel kleur en het zegt bovendien ook niet erg veel over het verhaal zelf.  Je ziet 5 mannen in een zwarte pak die lopen/rennen over een pad. Bovendien kijk je tegen hun rug aan waardoor je hun gezicht ook niet ziet. De titel daartegenover vertelt er veel meer over. De achterkant van het boek is rood en bevat alleen de omslag.  De omslag van het boek is zeer boeiend en maakt je ook nieuwsgierig om het verhaal verder te lezen. Op het eerste gezicht leek het mij een niet zo boeiende boek totdat ik de omslag ervan had gelezen.
Hieronder staat een plaatje van de kaft van het boek en de omslag ervan:

    
(de omslag van het boek is niet leesbaar vanwege de grootte van het plaatje, dus zul je hem moeten kopiëren en ergens anders (b.v. in word) moeten plakken en uitvergroten om hem te kunnen lezen.)

Het boek gaat over een Directeur genaamd Rellonen en de kolonel Kemppainen.
Deze twee mannen waren het leven zat en wouden zelfmoord plegen. Ze kwamen elkaar tegen op de plek waar ze beide zelfmoord wouden plegen. Ze waren verbluft en stelde zich voor. Ze vertelde hun levensverhalen aan elkaar en kwamen op het idee om een advertentie te maken met als doel om een groep mensen bij elkaar te krijgen die ook zelfmoord willen plegen. Ruim zeshonderd mensen reageerde op de advertentie. Rellonen en Kemppainen besloten om ze allemaal uit te nodigen voor een bijeenkomst. Bij deze bijeenkomst werd besloten dat ze naar het noordelijkste puntje zouden rijden en zichzelf daar in de ijskoude zee zouden laten stortten. Van al die mensen gingen er in totaal ruim 40 personen mee. Tijdens die reis werd de band onder de groep zelfmoordenaars groter. Toen ze aankwamen bij de Noordkaap mislukte de zelfmoordpoging en besloten ze om naar Zwitserland te gaan om daar een nieuwe poging te wagen.
Maar de weersomstandigheden zorgde voor hun volgende reisdoel, Cabo de Sao Vincente in het zuidwesten van Portugal.  Tijdens de reis word hun band nog hechter en beginnen ze het leven weer leuk te vinden. Alleen de chauffeur houd zich nog vast aan de oorspronkelijke plan.
‘’De zelfmoordenaars, waartussen verschillende romances zijn opgebloeid, hebben nieuwe oogmerken gekregen’’.   Met deze tegenstelling eindigt het boek.

Mijn verwachting bij dit boek was dat het een verdrietig boek zou zijn. Maar toen ik hem zat te lezen, merkte ik dat het helemaal niet zo verdrietig is. Het bevatte ook veel humor en het was leuk om deze boek te lezen. 

Ik heb dit boek gekozen via de lijst die we van de docente Nederlands kregen toe gemaild.
In die lijst waren er een aantal boeken. Ik vergeleek alle boeken met elkaar en koos de leukste uit.
En dat was dus, ‘de zelfmoordclub’ van Arto Paasilinna.


Informatie over de schrijver:
Ik had nog nooit eerder van de schrijver Arto Paasilinna gehoord. Maar dat is ook logisch, want hij is een Finse auteur. Nu ik één van zijn verhalen heb gelezen vind ik hem wel een goede en getalenteerde  schrijver. Hij heeft veel komedie en zijn verhalen zijn ook boeiend. Als ik nog eens een vertaalde roman zou moeten lezen, dan zou ik mijn voorkeur aan boeken van deze auteur geven.

Over de auteur zelf:
Arto Tapio Paasilinna is geboren op 20 april 1942 in Kittilä. Hij is een Finse schrijver van humoristische romans. Hij is de zoon van Väinö Paasilinna en Hilda Maria Niva. Hij heeft vijf broers en twee zussen, waarvan twee broers Erno en Mauri ook schrijver zijn. Zijn oudere broer Reino is momenteel lid van het Europees Parlement.
Arto Paasilinna was in de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw journalist voor verschillende bladen. Hij is getrouwd met Terttu Annikki Paasilinna en heeft twee zoons. Hij woont in  een stad genaamd Espo, in Finland.
Zijn eerste roman Operaatio Finlandia (Operatie Finlandia) werd in 1972 gepubliceerd. Paasilinna's romans zijn tot op heden (2008) in 45 talen vertaald. Sommige van zijn romans werden ook verfilmd, waaronder zijn meest bekende roman Jäniksen vuosi (Het jaar van de haas), in het Nederlands vertaald met de titel Haas. Daarnaast zijn er tientallen toneelbewerkingen van zijn romans gemaakt. Ook zijn er stripverhalen gemaakt, die gebaseerd zijn op Paasilinna's romans. In binnen- en buitenland zijn er tussen de 4 à 6 miljoen exemplaren van zijn romans in omloop.

Andere romans van Arto Paasilinna vertaald in het Nederlands:
*Haas 1993 (vertaling Maarten Tengbergen)
*De huilende molenaar 2001 (vertaling Annemarie Raas)
*De gifkokkin 2002 (vertaling Annemarie Raas)
*De zelfmoordclub 2004 (vertaling Annemarie Raas)
*Wees genadig 2005 (vertaling Annemarie Raas)
*De tien minnaressen 2007 (vertaling Annemarie Raas)
*De zomer van de vrolijke stieren 2009 (vertaling Annemarie Raas)
*Helse eendjes 2012 (vertaling Annemarie Raas)

Als ik de schrijver een vraag, dan zou ik hem de volgende vraag stellen:
"Hoe komt u op het idee om een boek over zelfmoordenaars te schrijven?"
Ik zou hem deze vraag stellen omdat het wel een bijzonder onderwerp is die je niet vaak tegenkomt.


Mijn eigen mening:
Ik heb het boek midden in Mei gelezen. Voordat ik ging lezen had ik een andere gedachte over het boek. Ik dacht dat het alleen maar een droevige verhaal was, maar tijdens het lezen merkte ik al gauw dat dat helemaal niet zo was.  Na het lezen dacht ik bij mezelf, dat het toch nog een leuk boek was. Het was niet alleen leuk maar vooral ook grappig. Je zou niet snel denken dat het boek grappig is nadat je de titel of omslag hebt gelezen. De eerste paar hoofdstukken waren vooral serieus over het plegen van een zelfmaar, maar steeds verder in het boek werd het leuker en grappiger. Het mooiste deel van het boek vond ik dat, de mensen die opweg waren om zelfmoord te plegen, uiteindelijk besefte dat hun leven toch wel belangrijk was. Ze kregen een nieuwe leven in hun ogen, Verder was de taalgebruik gewoon normaal.
Ik zou iemand anders deze boek zeker aanraden. Het is gewoon een leuke boek om te lezen.

Hieronder staan de links met de samenvatting, recensie, en biografie van de schrijver.

Recensie:http://www.bruna.nl/boeken/de-zelfmoordclub-9789028420458

Biografie auteur in het nederlands:http://nl.wikipedia.org/wiki/Arto_Paasilinna

Biografie auteur in het engels (veel uitgebreider):http://en.wikipedia.org/wiki/Arto_Paasilinna

Samenvatting:http://www.middelcommunicatie.nl/?content=leesimpressies&impressie=arto-paasilinna-de-zelfmoordclub

_________________________________________________________________________