Winterberg van Suzanne Vermeer

Paul Goeken (pseudoniem: Suzanne Vermeer)

Auteur: Suzanne Vermeer
Titel: Winterberg
Jaar van uitgifte: 2014
Pagina’s: 272
Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

Suzanne Vermeer:

Suzanne Vermeer is het pseudoniem van de in juni 2011 overleden auteur: Paul Goeken.
In 2002 debuteerde hij met zijn eerste thriller onder zijn eigen naam. Later kwam hij op het idee om naast zijn eigen boeken, ook andere boeken uit te brengen maar dan onder het pseudoniem: Suzanne Vermeer.
Het eerste boek dat op naam van Suzanne Vermeer uitkwam was ‘All-inclusive’ (2006) en werd meteen een bestseller. Voor de overige boeken die hij uitbracht waren weer de reisbranche en het toerisme het uitgangspunt, dat nu inmiddels een unieke kenmerk geworden is voor deze ijzersterke vakantiethrillers. Dat kun je bijvoorbeeld afleiden aan zijn volgende werken: All-inclusive, De vlucht, Zomertijd, Cruise, Après-ski, De suite, Zwarte piste, Belle Italie en Bon Bini Beach. Deze titel waren overigens ook allemaal bestsellers. Ook in 2014 zullen er weer twee boeken verschijnen: de winterthriller ‘Winterberg‘ die onlangs al verschenen is en een nieuwe zomerthriller dat wordt verwacht in eind mei. Totaal zijn er al meer dan 1.5 miljoen boeken onder de naam van Suzanne Vermeer verkocht.

Korte samenvatting van het boek:

Na de dood van tante Eva krijgt haar nichtje Sophie een brief van de notaris. Ze staat, samen met haar andere nichten Lieke en Isa, vermeld in het testament en worden verzocht om naar Winterberg te komen. Al snel wordt duidelijk dat het niet om een standaard testament gaat, en dat zorgt dan ook voor veel spanning tussen de familieleden. Geld kan mensen doen veranderen, en dat blijkt in dit verhaal ook, want wanneer er geld te krijgen valt doen mensen rare dingen. Dit leidt er bijvoorbeeld ook voor dat er een ruzie ontstaat met Isa. Wanneer zij de volgende dag niet komt opdagen, stuit Sophie op het levenloze lichaam van haar nicht.
Nadat de politie is langs geweest, wordt Sophie’s man Daan verdacht van de moord op Isa. Ondanks het feit dat hij blijft beweren dat hij onschuldig is, wijzen alle aanwijzing naar hem. Aan Sophie is het nu de taak om erachter te komen wat er precies die nacht gebeurt is.

Recensies van het internet:

Negatieve recensie:
Winterberg is een zeer makkelijk, eenvoudig en misschien zelfs wel enigszins kinderlijk   geschreven boek. Ondanks dat het boek lekker doorleest valt hij me toch tegen.
De personages zijn redelijk basic getypeerd en neergezet. De verhaallijn is wel vloeiend, maar jammer genoeg wordt het pas in het allerlaaste  gedeelte van het boek wat spannender. Halverwege het verhaal had ik eigenlijk al door wie de dader was. Ik was hierdoor blij dat het verhaal toch nog een beetje een andere wending kreeg, al bleek mijn vermoeden te kloppen. Jammer, hierdoor wordt de spanning minder. Tevens wordt het verhaal door sommige zinnen erg voorspelbaar. Een voorbeeld:

Ze liet haar ogen over het sleutelrek glijden of er een [...] exemplaar zou zijn die op een hangslot zou passen. Op het eerste gezicht was dat niet het geval.

Ik denk dat je zelf wel kan bedenken hoe het verhaal van de sleutel verder gaat, al duurt het een heel hoofdstuk tot ze de sleutel vindt.

De spanning die in de boeken van de “originele” Suzanne Vermeer boeken zat, is met 
het heengaan van Paul Goeken helaas ook verdwenen.Je kan dit boek zo wegleggen, wat met de vorige boeken absoluut niet zo was.

Het is een aardig boek om - in de winter - te lezen, maar zeker niet echt meer een   

“thriller”.

Als ik de uitgever zou zijn zou ik het boekje “Suzanne Vermeer” met deze uitgave 
sluiten.

Mocht er besloten worden een vervolg op de serie boeken van Suzanne Vermeer uit te 

geven, hoop ik, dat de kwaliteit aanzienlijk zal verbeteren.
 
Minpunten: Saai, Voorspelbaar plot, erg eenvoudig.

Positieve recensie:Weer een super spannend boek die ik jammer genoeg weer binnen no time uit had. Toch altijd weer verrassend om erachter te komen wie de moord gepleegd heeft.

De schrijfstijl van Suzanne Vermeer is heel vlot, je wordt in het verhaal gezogen en kunt het niet meer wegleggen. Heel knap dat Suzanne Vermeer iedere zomer en winter zo'n bestseller kan schrijven!

Pluspunten:

Goed plot, Spannend, Fantasierijk, Meeslepend verhaal en het leest prettig.

Mijn mening:

Ik zelf vond het inderdaad ook een leuk boek. Vergeleken met de recensies hierboven sta ik neutraal. Ik kan zowel de negatieve als positieve recensies gelijk geven, omdat ik hun argumenten en standpunten toch weer in het lezen terug zag komen. Maar het is absoluut niet een afknapper. Wel jammer dat je veel gebeurtenissen in het verhaal al kon voorspellen. Wat mij ook opviel is de overeenkomst tussen dit boek en 'De man zonder ziekte'. In beide verhalen worden ze naar het buitenland geroepen maar blijkt dat ze in de val zijn gelokt. Al met al vind ik het qua schrijfstijl, manier van vertellen en het plot wel een goed boek, alleen wel wat jammer dat je de meeste gebeurtenissen al kon voorspellen.

De man zonder ziekte van Arnon Grunberg

Auteur: Arnon Grunberg
Titel: De man zonder ziekte
Jaar van uitgifte: 2012
Aantal pagina’s: 202
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar

Informatie over de auteur Arnon Grunberg:

Arnon ‘Yasha Yves’ Grunberg is geboren op 22 januari 1971 te Amsterdam.
Grunberg is een Nederlandse schrijver van joodse achtergrond.
Grunberg is afkomstig uit een gezin dat zwaar getraumatiseerd is door de tweede wereldoorlog. Hij studeerde aan het Amsterdamse Vossius Gymnasium, maar werd op 17-jarige leeftijd van school gestuurd omdat hij voor de tweede keer bleef zitten.
Nadat hij van school werd gestuurd, had hij allerlei baantjes maar begon ook interesse te tonen in het schrijven van toneelstukken.

Op 23-jarige leeftijd debuteerde Grunberg bij Nijgh & Van Ditmar met ‘Blauwe maandagen’. Dit is een sterk autobiografische roman, waarin onder andere de oorlogservaringen van zijn ouders aan bod komen.
Het boek werd een internationaal succes en werd vertaald in vierentwintig talen.
Met zijn tweede roman die hij uitbracht, Figuranten (1997), bevestigde hij zijn talent.
Grunberg schrijft columns, essays, recensies, korte verhalen en reportages voor veel kranten, opiniebladen en literaire tijdschriften. Sinds 29 maart 2010 schrijft hij een dagelijkse column voor op de voorpagina van de Volkskrant.
Arnon Grunberg is ongehuwd. Samen met zijn huidige vriendin heeft hij nu een kind.
In 2000 bracht hij de roman ‘De geschiedenis van mijn kaalheid‘ uit onder de naam, Marek van der Jagt. Al snel bleek dat Grunberg achter die naam schuilging, maar niet voordat dekend werd gemaakt dat Van der Jagt de Anton Wachterprijs had gewonnen.
Uiteindelijk is de debuutprijs niet daadwerkelijk uitgereikt, waarop Grunberg als Van der Jagt aan de jury schreef: 'U was van plan mijn boek te bekronen, niet mijn existentie.'

In 2013 werd zijn roman ‘De man zonder ziekte‘ op het Bal der Geweigerden uitgeroepen tot het meest overschatte boek van het jaar. Hiervoor kreeg het boek de Zwarte bladzij 2013.
Hij reist de hele wereld rond om inspiratie op te doen voor zijn boeken en om de verschillende aspecten te bezichtigen over de tweede wereldoorlog. Op dit moment leeft is en werkt de schrijver in New York City.

Beschrijving van het plot:

Samarendra Ambani is een jonge architect van Zwitserse afkomst. Samarendra doet mee aan een wedstrijd om een nieuw operagebouw te ontwerpen voor Bagdad.
Zijn ontwerp is een echte uitblinker en wordt uitgenodigd om het ontwerp in vervulling te brengen. Hij reist af naar Bagdad om het operagarage te ontwerpen. Als hij daar aankomt lijkt alles mis te gaan. Over de andere architecten is bijna niets te vinden op het internet, het blijkt dat er helemaal geen sprake was van een ontwerp-wedstrijd, zijn kleding werd gestolen en zo gebeurde er wel nog een paar nare dingen. Hij is erg naïef, en wordt zo het slachtoffer van een tegen hem beraamd complot. In Irak komt hij in de cel terecht en denkt hij zichzelf te kunnen bevrijden door ze om te kopen, maar deze vorm van corruptie beschouwden ze als belediging en werd hij zo geklapt tegen de grond. Hij werd erg vernederd, bewakers pisten bijvoorbeeld over hem heen. In die periode is hij erg verzwakt, zowel mentaal als fysiek. Uiteindelijk word hij gered door het Rode Kruis.
Terug in Zwitserland, heeft hij er een traumatische ervaring aan overgehouden. Zo laat hij zijn vriendin Nina over hem heen pissen net zoals de bewakers dat deden in Irak.
Later mag Samarendra samen met zijn architect-partner naar Dubai, om daar een grote bibliotheek te ontwerpen. Tijdens hun verblijf werd de hamas leider in het hotel omgebracht. Vervolgens gaat hij nog een keer naar Dubai, maar dit keer zonder zijn partner Dave. Door zijn naïviteit trapt hij tevergeefs weer in een val. Door zijn onschuld maakt hij in principe dezelfde fouten en wordt uiteindelijk weer opgepakt.
Om het tekort van de aangehouden daders van de Mossad-aanslag te compenseren, beschuldigen ze hem van spionage en wordt hij ter dood veroordeeld.
Zo verandert het leven van een jonge succesvolle architect in een hel.

Recensie:

Dit is het eerste boek van Arnon Grunberg dat ooit ik heb gelezen. Daarvoor wist ik nog helemaal niets over zijn bestaan of één van zijn werken. Achteraf vindt ik het wel een leuk boek om te lezen en de schrijfstijl van de schrijver is ook erg fascinerend. Het boek is ingedeeld in twee delen, die elkaar chronologisch opvolgen. Hierdoor werd het een stuk leuker om te lezen. Het verhaallijn was ook spannend, ik vroeg me continu af wat er zou gebeuren. De schrijver wist ook goed de personages tot leven te weken, waardoor ik persoonlijk met ze kon meedenken en meeleven.
Daarbij bevat het boek ook een soort boodschap. Mij is bijvoorbeeld duidelijk geworden dat er misbruik word gemaakt van de naïviteit van de mensheid en dat je niet zomaar alles moet geloven. Dit deed de hoofdpersoon door zijn naïviteit wel, en belandde zo in nare situaties waar hij trauma’s aan overhield en uiteindelijk de doodstraf veroordeeld kreeg. Al met al is het een boek dat je aandacht er goed bij weet te houden en boeiend blijft van begin tot eind. Het einde was voor mijn part wel onverwachts. Ik had niet verwacht dat de hoofdpersoon uit het niets zou sterven. De grote vraag blijft dan ook of hij ‘echt‘ onschuldig was, of dat hij iedereen voor de gek heeft gehouden. 

Twee vrouwen, geschreven door Harry Mulisch.

Ik heb het boek ‘Twee vrouwen’ gekozen om te lezen. Het boek is geschreven door de nederlandse schrijver Harry Mulisch. Ik verwacht dat het een spannend boek is omdat ik al eerder een van zijn boeken (genaamd: ‘De aanslag’) gelezen heb. Na het lezen van het boek kan ik wel zeggen dat mijn verwachtingen degelijk zijn uitgekomen. Het was inderdaad weer een spannend boek net als zijn andere boek die ik al is heb gelezen. Je kan je erg goed verplaatsen in de situatie en het verhaallijn is gewoon pakkend. Verder vind ik ook dat zijn taalgebruik in zijn boeken goed is. Niet al te veel saaie, lange zinnen enz.

Harry Kurt Victor Mulisch (Haarlem, 29 juli 1927 – Amsterdam, 30 oktober 2010) was een Nederlandse schrijver.

Mulisch, de zoon van een Oostenrijks-Hongaarse vader die collaboreerde tijdens de Tweede Wereldoorlog en een Duits-joodse moeder, groeide op tijdens de Tweede Wereldoorlog, die een sterke invloed op hem en zijn schrijverschap had. In 1947 verscheen zijn eerste verhaal (De kamer), in 1952 volgde zijn eerste roman: archibald strohalm. Vele andere werken volgden, waaronder Het stenen bruidsbed (1959), Twee vrouwen (1975), De aanslag (1982) en De ontdekking van de hemel (1992). Zijn laatste roman was Siegfried, verschenen in 2001. 'Magisch-mythisch' is een veelgebruikte aanduiding voor een groot deel van zijn oeuvre.
Mulisch, wiens als arrogant omschreven houding en steun aan het Cuba van Fidel Castro bij sommigen op kritiek konden rekenen, geldt als een van de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schrijvers. Hij wordt tot "De Grote Drie" van de naoorlogse Nederlandse literatuur gerekend, waartoe ook Willem Frederik Hermans en Gerard Reve behoren. Mulisch won een groot aantal literaire prijzen, waaronder de Prijs der Nederlandse Letteren en de P.C. Hooft-prijs, beide voor zijn gehele oeuvre. De ontdekking van de hemel werd in 2007 uitgeroepen tot het beste Nederlandstalige boek aller tijden. In oktober 2010 overleed de auteur op 83-jarige leeftijd aan kanker.

Harry Mulisch heeft veel boeken geschreven. Hier volgen een aantal van zijn bekendse werken:
- Archibald Strohalm (1951)
- Het stenen bruidsbed (1959)
- Twee vrouwen (1975)
- De aanslag (1982)
- De ontdekking van de hemel (1992)
- Siegfried (2000)

1. Ik kan geen verband afleiden uit de thema’s van het boek en de schrijfer zelf. Het thema is namelijk twee vrouwen die een relatie hebben met elkaar. Het zou kunnen zijn dat een van zijn vriendinnen lesbisch is, maar dat weet ik niet.

2. Ook zag ik geen verband tussen de hoofdpersoon en de schrijfer. Het verhaal had niets met Harry Mulisch zelf te maken.

Thematiek:

Een belangrijk thema in het boek is de lesbische relatie tussen Sylvia en Laura. Het blijkt een liefde met een dramatisch einde. Eerst is het een liefde die begint zonder enige verwachtingen. Het enige wat telt is wat de toekomst hen brengt, en dat ze nu graag bij elkaar willen zijn. De eerste verliefdheid, de romantiek, het avontuur, het leidt de aandacht af van wat er komen gaat. Laura wil Sylvia beter begrijpen maar Sylvia staat dat niet toe. Er ontstaan verwachtingen waar ze beiden niet aan kunnen voldoen. Hun liefde neemt een dramatische wending wanneer Sylvia toch probeert om Laura’s grootste wens te vervullen… Ze wordt zwanger. Niet van zomaar iemand, maar van Alfred, Laura’s ex-man.

Relaties in het algemeen zijn sowieso een belangrijk thema in het boek. De relatie tussen moeder en dochter word erin beschreven maar ook bijvoorbeeld de relatie tussen man en vrouw. Het boek gaat zoals je al weet over homoseksualiteit. Twee vrouwen die een relatie met elkaar hebben. Nu word dat nog wel geaccepteerd maar dat was vroeger wel anders.
In die tijd dat het boek werd geschreven werd homoseksualiteit niet als normaal gezien en daarom ook niet geaccepteerd. Toch screef Harry Mulisch er een boek, dat een ‘hit’ werd en verschillende prijzen won. 

Stijl

Het verhaal bevat niet veel moeilijke woorden en is wel te begrijpen. Harry Mulisch schrijft op een hele leuke manier, gevoelig, verfijnd maar toch ook weer mysterieus. Dat mysterieuze schrijfwijze is helemaal niet erg, want dat maakt het boek nou juist zo spannend. Verder word het boek verteld vanuit Laura’s perspectief, waardoor je het verhaal van haar kant ook beter zal begrijpen.

Fantasie & creativiteit

Ter verbetering zou ik wel wat meer actie erin gewild hebben. Het was vooral een dramatische en emotioneel verhaal. Ook had harry mulisch de relatie tussen Laura en haar ex-man beter kunnen beschrijven want dat was wel een beetje vaag. Maar voor de rest was het wel een leuk boek.

‘Ik wil zo graag een kind, maar het is onmogelijk!’. ‘Komop Laura, als je een kind wilt dan krijg je dat toch’. Dat was het laatste gesprek tussen Laura en Sylvia waarna Sylvia het huis verliet en dagenlang niets van zich liet horen. Toen keerde ze oppeens terug. Tot Laura’s verbazing keerde Sylvia zwanger terug. Helemaal verbaasd maar toch ook weer blij omhelsde ze elkaar en gingen ze naar binnen. Wat Laura nog niet wist is dat Sylvia zwanger was van haar ex-man. Sylvia flirtte een tijdje met hem en zelf wist hij ook niet dat ze het allemaal hiervoor deed. Toen hij daar achter kwam, werd hij zo woedend dat hij Sylvia wel kon vermoorden. De volgende dag word er aan de deur gebeld, wanneer Laura open doet ziet ze haar ex-man Alfred op de stoep. Zonder wat te zeggen duwt hij zijn weg naar binnen en treft Sylvia in de woonkamer. Ondertussen is Laura de keuken in gehold om een mes te pakken. Een hoop geschreeuw en gescheld volgde en uiteindelijk trok hij een pistool. Op het moment dat hij de trekker probeerde over te halen, werd hij onverwachts in zijn rug gestoken door Laura en viel hij neer. Sylvia en Laura die beide helemaal in schok waren keken elkaar aan en wisten niet meer wat te zeggen. Laura was nu een moordenaar en de politie kon haar altijd nog oppakken. Na dit incident kregen Laura en Sylvia hevige ruzies en gesprekken. Sylvia besloot uiteindelijk het huis te verlaten nadat ze het kind voor Laura ter wereld had gebracht. Ook zei ze dat ze de moord op haar ex-man geheim zou houden. Sylvia vertrekt en Laura blijft eenzaam met een kind achter.  

Blauw water van Simone van der Vlugt.

hallo lezers,
Ik heb het boek ‘Blauw water’ gelezen. Het boek is een literaire thriller en is geschreven door Simone van der Vlugt. Ze is geboren op 15 december 1966 te Hoorn. Ik heb dit boek gekozen omdat ik veel heb gehoord van de schrijfster Simone van der Vlugt. Mijn vriend had me dit boek ook aangeraden om te gaan lezen, omdat hij hem al eerder gelezen had en er positief over was. Toen ik de de flaptekst op de achterkant van het boek las was ik helemaal verkocht en werd dit dus mijn definitieve boekkeuze. 

Waar gaat het boek over?
Het boek bestaat uit 2 verhaallijnen die aan het eind samen een geheel vormen.
Het boek gaat over een vrouw genaamd Lisa die samen met haar vijfjarige dochter Anouk in haar eigen huis gegijzeld word gehouden door de ontsnapte tbs’er Mick Kreuger. Dagenlang worden Lisa en haar dochter door hem gegijzeld en mishandeld. Lisa werd ook  verkracht door de gijzelaar. Op een dag belt een verdwaalde journaliste Senta aan bij Lisa. Als er niemand opendoet besluit ze om via een raam naar binnen te gluren en op dat moment ziet ze wat er aan de hand is. Onmiddelijk stapt ze haar auto in en probeert hulp te halen, opdat moment verongelukt ze en belland ze in het ziekenhuis. Dagen later na herstel gaat ze terug naar het huis. Ze belt aan en de gijzelaar doet open. Ze sloeg hem vervolgens neer met een life hammer die ze uit de auto had meegenomen. Dan hoort ze stemmen van beneden komen, ze doet de kelder open en bevrijd lisa en haar dochter Anouk.

Thema.
Het onderwerp van dit boek is ‘gijzeling’ en de thema hierbij is ‘de ontsnapping van een tbs’er.‘ Het verhaal zelf begint ook met de ontsnapping van de TBS-er Mick Kreuger. Zodra hij dood is is het verhaal ook afgelopen. Het thema van het boek is passend gekozen en spannend van begin tot aan het eind. Hieronder staan 2 fragmenten uit het boek die aansluiten bij het thema.

Fragment 1:
Op het laatste moment ziet ze de man pas. Lisa is bezig de was aan de droogmolen in de tuin te hangen als hij achter de fladderende lakens opduikt. Met een gil laat ze het laken, dat ze net wilde ophangen, in het gras vallen. De man kijkt zo angstaanjagend dat ze terugdeinst en tegen het tafeltje achter haar botst. De wasmand die erop staat valt eraf, gevolgd door het knijpermandje. Blz 5.

Dit fragment past goed bij het thema. Het thema is namelijk de ontsnapping van de tbs-er en in dit fragment zie je hoe het verhaal begint na de ontsnapping.

Fragment 2:

Buiten adem van schrik leunt Lisa tegen de muur. Wat zal er vandaag op zijn programma staan? Zou ze gewoon weg kunnen lopen om iemand te bellen, of er met Anouk vandoor kunnen gaan? Nee, ze moet voorkomen dat ze zijn agressie opwekt. Haar huis ligt net iets te afgelegen om de gok te wagen. In haar eentje zou ze het wel hebben geprobeerd, maar niet met een ziek kind. Haar enige kans is iemand bellen. Haar mobiel ligt op het dressoir, ze hoeft alleen maar 112 in te toetsen.  Blz 37.

Dit fragment past ook goed bij de thema. In dit stukje is Lisa al een paar dagen gegijzeld en wilt ze graag ontsnappen.

Karakterbeschrijving van het belangrijkste personage uit het boek.
Het verhaal heeft twee verhaallijnen; de ene gaat over Lisa en de andere over Senta.
Het gaat meer om Lisa dan over Senta in het geheel. Lisa is tenslotte de hoofdpersoon.
Lisa is een karakter, je kent haar gevoelens en gedachten. Ze lijkt een onzekere vrouw. Ze had een vriend Menno, maar die was al getrouwd met een andere vrouw en had daar ook twee kinderen mee. Dat wist ze en ze vertrouwde erop dat Menno uiteindelijk wel bij haar zou komen, ze zal goedgelovig zijn, makkelijk te gebruiken. Met Menno heeft ze een dochtertje gekregen, Anouk. Ze woont op het platteland. Ik begrijp haar gedrag in het verhaal wel. Ze is een bezorgde moeder die probeert haar kind bescherming te bieden.
Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Ik zou wel vrienden met haar kunnen zijn en ik denk dat de rest dat ook zou willen zijn want het is een zeer aardige vrouw die geen vlieg kwaad doet en meer om andere geeft dan zichzelf.

Taalgebruik.
De taal gebruik in het boek is niet al te moeilijk gemaakt en is daardoor ook leuk om te lezen. Heel af en toe kom je wel een enkel moeilijk woord voorbij. Hier volgt een kort citaat die laat zien hoe het taalgebruik er ongeveer uit ziet in het boek:

‘Als de man op haar afkomt, deinst ze terug en grijpt de deurposten vast, maar hij draait zich om naar het aanrecht.‘ Blz. 59

Stemming tijden het lezen van het boek.
Toen ik het boek las raakte ik er helemaal in verdiept. Het maakte me steeds nieuwsgieriger en ik wou ook weten wat er vervolgens in het verhaal zou gebeuren. De schrijver had het verhaal bovendien ook op een spannende wijze vertelt. Ik had wel het gevoel dat het verhaal goed zou aflopen, en dat gebeurde ook! Het is een boek vol spanning.

Boodschap uit het boek.
Helaas heb ik geen boodschap uit het boek kunnen te halen en weinig van het boek opgestoken, maar wel heb ik geleerd dat moed en vertrouwen belangrijk zijn om een hechte band met iemand te krijgen. Eerst wist ik niet eens wat een tbs’er was maar nu wel. Een tbs’er is een psychologisch persoon die is gestuurd naar een inrichting e.d. vanwege erge psychische misdaden(zoals het vermoorde van je vrouw, omdat ze vreemdgaat).

Vergelijking met twee andere gelezen boeken.
In de afgelopen 2 periodes heb ik de boeken, ‘De zelfmoordclub’ (door Arto Paasilinna) en ‘De Donkere Kamer van Damokles’ (door Willem Frederik Hermans) gelezen.
Deze 3 boeken verschillen enorm van elkaar. Zowel van verhaal als taalgebruik.
De zelfmoordclub is een vertaalde roman uit finland. Het verhaal was dus ook erg apart.
Maar het was wel een leuk boek, niet te lang en ook geen moeilijk taalgebruik. De Donkere Kamer van Damokles daarentegen is wel een lang boek en ook nog eens saai verteld vind ik. Het verhaal is integendeel wel spannend en meeslepend.
Zoals ik al zei verschillen de boeken wel van elkaar. Niet alleen de taalgebruik en het verhaal, maar ook de manier waarop ze vertelt/beschreven worden. het boek ‘Blauw water’ van Simone van der Vlugt vond ik toch wel het leukst van de drie om te lezen. Het was een spannend verhaal en maakte me erg nieuwsgierig over hoe het zou aflopen.
Een echte aanrader dus!

Twee vragen
Wat zou jij doen als je in de schoenen van Lisa stond?

Ben jij ook ooit eens in aanraking gekomen met een tbs’er of een crimineel?

Weblog opdracht 1B.

Ridderliteratuur

Ridderliteratuur was een bron van verstrooiing: aan de middeleeuwse hoven genoot men van lange en spannende verhalen over moed, trouw en liefde. Maar ze had ook een voorbeeldfunctie: de lotgevallen van de romanfiguren dienden tot voorbeeld van de edelen die naar zulke verhalen luisterden.

Ridderliteratuur werd dus geschreven en vervolgens voorgedragen aan het volk om ze te vermaken. Bovendien bevatte meestal ook een boodschap. Het bestond uit vier onderwerpen: strijd/gevechten,
informatie over de mensheid (karaktereigenschappen), vrouwen en bescherming en trouw aan de leenheer (Karel).
We onderscheiden twee soorten ridderromans; Karel Romans (Voorhoofse ridderroman) en Arturromans (Hoofse ridderroman). In Arturromans wordt de vrouw meer in haar waarde gelaten dan in de Karelromans. Daarnaast speelt de hoofse minne een voorname rol, zijn list en sluwheid belangrijker dan brute kracht en moed en treden er vaak sprookjesachtige elementen op. De ridders vechten op een waardige manier met elkaar en Artur speelt de hoofdrol. In de Karelromans gaat het meer over trouw aan de leenheer en trouw aan god en vrouwen hadden veel minder de hoofdrol. Karel de Grote speelde de rol in de Karelromans.

Karelromans

Karel de Grote krijgt aan de vooravond van een hofdag van een engel de opdracht om uit stelen te gaan. Hij gehoorzaamt met tegenzin, en trekt uiteindelijk het duistere woud in. 

Ik vind het wel slecht dat Karel de Grote uit stelen gaat, maar ook weer vreemd dat een engel hem de opdracht ervoor geeft. De engel riep hem 3 keer en dat betekende dat het een teken van god was om uit stelen te gaan.
Karel ende Elegast behoort tot de Karelromans omdat het in het verhaal draait om trouw en ontrouw, en god bovenaan staat.
Bovendien worden vrouwen niet vereerd in het verhaal.
Hieronder staan enkele voorbeelden van romans die bij Karelromans horen:
- Karel ende elegast
- Ferguut
- waleweinIn het Roelantslied zijn twee ridders. De ene is trouw, de andere ontrouw aan koning Karel. Wie zijn deze ridders? Geef in maximaal 30 woorden weer hoe ze handelen.
Het Roelantsliet behoort tot een Karelroman omdat,    de stof gaat meestal terug op een historische figuur;
strijd en brute kracht worden verheerlijkt;
de vrouw speelt een ondergeschikte rol en wordt soms ruw behandeld;
de trouw (aan God en de leenheer) is zeer belangrijk.Een soort kogelvrij vest in de middeleeuwen ter bescherming van de ridders. Gemaakt van ringen.

Arturromans

Ferguut alias De Ridder met het Witte Schild is een Middelnederlandse niet-historische Arthurroman, geschreven in de voor de Middelnederlandse epiek gebruikelijke gepaard rijmende verzen, vermoedelijk in het derde kwart van de 13e eeuw. De Ferguut is een vertaling / bewerking van de Oudfranse Arturroman in verzen Fergus alias Le Chevalier au Biel Escu van Guillaume le Clerc.

Ferguut behoort tot de Arturromans. De uitvinder hiervan is Chrétien de Troyes.
Om een ridder te worden moest je een man zijn en uit een adellijke familie komen. Om ridder te worden moest je zo vroeg mogelijk met je opleiding beginnen. Vanaf zeven jaar werd je naar een ander kasteel gestuurd waar je tafels moesten leren bedienen en les kregen in goede manieren. Een soldaat leerde de jongens vechten. Het eerste paard van een jongen was een houten paard dat op wieltjes vooruit getrokken werd. Met een bezem die als lans diende kon men oefenen in het aanvallen te paard. Als je veertien jaar oud was, werd je een schildknaap. Na vier jaar schildknaap te zijn geweest werd je ridder. Vooraf werd er een nachtwake gehouden. De volgende dag werd je met een zwaard tot ridder geslagen.
Enkele ridderromans zijn ook verfilmd, 4 films die over ridder Arthur gaan zijn:
- King Arthur
- Excalibur
- First knight
- Merlin
Namen van ridders die een grote rol spelen in Arthurromans:
- Lancelot
- Genievre
- Walewein
- Galaad

De heilige graal zou de schaal of beker zijn waarin het bloed van Christus is opgevangen bij zijn kruisiging, in andere verhalen is het de beker die gebruikt werd bij het Laatste Avondmaal.

Kenmerken van hoofsheid:hoge waardering van de vrouw, moedige, sterke en slimme ridders

Ferguut is geen hoofse ridder. Hij begrijpt de hoofse conversatie, die bol staat van figuurlijk taalgebruik, niet. Hij weet ook niet wat hoofse liefde is omdat hij Galiene afwijst en liever gaat vechten. Het was ongepast als ridder een dame een dienst te weigeren

Als ik op het vechtstede college zat in de tijd van de ridders e.d. dan zou ik erg net gekleed naar school gaan, en niet met de scooter maar met een paard komen. Ook zou ik erg trouw zijn aan de docenten, respect tonen e.d. School zou dan erg anders zijn dan nu. Ook besteed de school dan meer aandacht aan geloof en het christendom.

Ik heb van de middeleeuwse tekst: Elckerlijc, een fragment genoteerd die me wel aansprak! De fragment gaat als volgt:
‘Laten we bidden dat iedereen zonder zonden voor God verschijnt’.
Ik heb juist deze fragment gekozen omdat ik het wel vind passen bij de tekst en dat het ook hoop geeft en ook nog eens waar is.

De zelfmoordclub van Arto Paasilinna.

Informatie over het boek:
Ik heb het boek ‘’De zelfmoordclub’’ van Arto Paasilinna gelezen.
Dit is een vertaalde roman en de oorspronkelijke taal van dit boek is Fins.
De kaft van het boek is niet zo opvallend. Het plaatje bevat niet veel kleur en het zegt bovendien ook niet erg veel over het verhaal zelf.  Je ziet 5 mannen in een zwarte pak die lopen/rennen over een pad. Bovendien kijk je tegen hun rug aan waardoor je hun gezicht ook niet ziet. De titel daartegenover vertelt er veel meer over. De achterkant van het boek is rood en bevat alleen de omslag.  De omslag van het boek is zeer boeiend en maakt je ook nieuwsgierig om het verhaal verder te lezen. Op het eerste gezicht leek het mij een niet zo boeiende boek totdat ik de omslag ervan had gelezen.
Hieronder staat een plaatje van de kaft van het boek en de omslag ervan:

    
(de omslag van het boek is niet leesbaar vanwege de grootte van het plaatje, dus zul je hem moeten kopiëren en ergens anders (b.v. in word) moeten plakken en uitvergroten om hem te kunnen lezen.)

Het boek gaat over een Directeur genaamd Rellonen en de kolonel Kemppainen.
Deze twee mannen waren het leven zat en wouden zelfmoord plegen. Ze kwamen elkaar tegen op de plek waar ze beide zelfmoord wouden plegen. Ze waren verbluft en stelde zich voor. Ze vertelde hun levensverhalen aan elkaar en kwamen op het idee om een advertentie te maken met als doel om een groep mensen bij elkaar te krijgen die ook zelfmoord willen plegen. Ruim zeshonderd mensen reageerde op de advertentie. Rellonen en Kemppainen besloten om ze allemaal uit te nodigen voor een bijeenkomst. Bij deze bijeenkomst werd besloten dat ze naar het noordelijkste puntje zouden rijden en zichzelf daar in de ijskoude zee zouden laten stortten. Van al die mensen gingen er in totaal ruim 40 personen mee. Tijdens die reis werd de band onder de groep zelfmoordenaars groter. Toen ze aankwamen bij de Noordkaap mislukte de zelfmoordpoging en besloten ze om naar Zwitserland te gaan om daar een nieuwe poging te wagen.
Maar de weersomstandigheden zorgde voor hun volgende reisdoel, Cabo de Sao Vincente in het zuidwesten van Portugal.  Tijdens de reis word hun band nog hechter en beginnen ze het leven weer leuk te vinden. Alleen de chauffeur houd zich nog vast aan de oorspronkelijke plan.
‘’De zelfmoordenaars, waartussen verschillende romances zijn opgebloeid, hebben nieuwe oogmerken gekregen’’.   Met deze tegenstelling eindigt het boek.

Mijn verwachting bij dit boek was dat het een verdrietig boek zou zijn. Maar toen ik hem zat te lezen, merkte ik dat het helemaal niet zo verdrietig is. Het bevatte ook veel humor en het was leuk om deze boek te lezen. 

Ik heb dit boek gekozen via de lijst die we van de docente Nederlands kregen toe gemaild.
In die lijst waren er een aantal boeken. Ik vergeleek alle boeken met elkaar en koos de leukste uit.
En dat was dus, ‘de zelfmoordclub’ van Arto Paasilinna.


Informatie over de schrijver:
Ik had nog nooit eerder van de schrijver Arto Paasilinna gehoord. Maar dat is ook logisch, want hij is een Finse auteur. Nu ik één van zijn verhalen heb gelezen vind ik hem wel een goede en getalenteerde  schrijver. Hij heeft veel komedie en zijn verhalen zijn ook boeiend. Als ik nog eens een vertaalde roman zou moeten lezen, dan zou ik mijn voorkeur aan boeken van deze auteur geven.

Over de auteur zelf:
Arto Tapio Paasilinna is geboren op 20 april 1942 in Kittilä. Hij is een Finse schrijver van humoristische romans. Hij is de zoon van Väinö Paasilinna en Hilda Maria Niva. Hij heeft vijf broers en twee zussen, waarvan twee broers Erno en Mauri ook schrijver zijn. Zijn oudere broer Reino is momenteel lid van het Europees Parlement.
Arto Paasilinna was in de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw journalist voor verschillende bladen. Hij is getrouwd met Terttu Annikki Paasilinna en heeft twee zoons. Hij woont in  een stad genaamd Espo, in Finland.
Zijn eerste roman Operaatio Finlandia (Operatie Finlandia) werd in 1972 gepubliceerd. Paasilinna's romans zijn tot op heden (2008) in 45 talen vertaald. Sommige van zijn romans werden ook verfilmd, waaronder zijn meest bekende roman Jäniksen vuosi (Het jaar van de haas), in het Nederlands vertaald met de titel Haas. Daarnaast zijn er tientallen toneelbewerkingen van zijn romans gemaakt. Ook zijn er stripverhalen gemaakt, die gebaseerd zijn op Paasilinna's romans. In binnen- en buitenland zijn er tussen de 4 à 6 miljoen exemplaren van zijn romans in omloop.

Andere romans van Arto Paasilinna vertaald in het Nederlands:
*Haas 1993 (vertaling Maarten Tengbergen)
*De huilende molenaar 2001 (vertaling Annemarie Raas)
*De gifkokkin 2002 (vertaling Annemarie Raas)
*De zelfmoordclub 2004 (vertaling Annemarie Raas)
*Wees genadig 2005 (vertaling Annemarie Raas)
*De tien minnaressen 2007 (vertaling Annemarie Raas)
*De zomer van de vrolijke stieren 2009 (vertaling Annemarie Raas)
*Helse eendjes 2012 (vertaling Annemarie Raas)

Als ik de schrijver een vraag, dan zou ik hem de volgende vraag stellen:
"Hoe komt u op het idee om een boek over zelfmoordenaars te schrijven?"
Ik zou hem deze vraag stellen omdat het wel een bijzonder onderwerp is die je niet vaak tegenkomt.


Mijn eigen mening:
Ik heb het boek midden in Mei gelezen. Voordat ik ging lezen had ik een andere gedachte over het boek. Ik dacht dat het alleen maar een droevige verhaal was, maar tijdens het lezen merkte ik al gauw dat dat helemaal niet zo was.  Na het lezen dacht ik bij mezelf, dat het toch nog een leuk boek was. Het was niet alleen leuk maar vooral ook grappig. Je zou niet snel denken dat het boek grappig is nadat je de titel of omslag hebt gelezen. De eerste paar hoofdstukken waren vooral serieus over het plegen van een zelfmaar, maar steeds verder in het boek werd het leuker en grappiger. Het mooiste deel van het boek vond ik dat, de mensen die opweg waren om zelfmoord te plegen, uiteindelijk besefte dat hun leven toch wel belangrijk was. Ze kregen een nieuwe leven in hun ogen, Verder was de taalgebruik gewoon normaal.
Ik zou iemand anders deze boek zeker aanraden. Het is gewoon een leuke boek om te lezen.

Hieronder staan de links met de samenvatting, recensie, en biografie van de schrijver.

Recensie:http://www.bruna.nl/boeken/de-zelfmoordclub-9789028420458

Biografie auteur in het nederlands:http://nl.wikipedia.org/wiki/Arto_Paasilinna

Biografie auteur in het engels (veel uitgebreider):http://en.wikipedia.org/wiki/Arto_Paasilinna

Samenvatting:http://www.middelcommunicatie.nl/?content=leesimpressies&impressie=arto-paasilinna-de-zelfmoordclub

_________________________________________________________________________