Twee vrouwen, geschreven door Harry Mulisch.

Ik heb het boek ‘Twee vrouwen’ gekozen om te lezen. Het boek is geschreven door de nederlandse schrijver Harry Mulisch. Ik verwacht dat het een spannend boek is omdat ik al eerder een van zijn boeken (genaamd: ‘De aanslag’) gelezen heb. Na het lezen van het boek kan ik wel zeggen dat mijn verwachtingen degelijk zijn uitgekomen. Het was inderdaad weer een spannend boek net als zijn andere boek die ik al is heb gelezen. Je kan je erg goed verplaatsen in de situatie en het verhaallijn is gewoon pakkend. Verder vind ik ook dat zijn taalgebruik in zijn boeken goed is. Niet al te veel saaie, lange zinnen enz.

Harry Kurt Victor Mulisch (Haarlem, 29 juli 1927 – Amsterdam, 30 oktober 2010) was een Nederlandse schrijver.

Mulisch, de zoon van een Oostenrijks-Hongaarse vader die collaboreerde tijdens de Tweede Wereldoorlog en een Duits-joodse moeder, groeide op tijdens de Tweede Wereldoorlog, die een sterke invloed op hem en zijn schrijverschap had. In 1947 verscheen zijn eerste verhaal (De kamer), in 1952 volgde zijn eerste roman: archibald strohalm. Vele andere werken volgden, waaronder Het stenen bruidsbed (1959), Twee vrouwen (1975), De aanslag (1982) en De ontdekking van de hemel (1992). Zijn laatste roman was Siegfried, verschenen in 2001. 'Magisch-mythisch' is een veelgebruikte aanduiding voor een groot deel van zijn oeuvre.
Mulisch, wiens als arrogant omschreven houding en steun aan het Cuba van Fidel Castro bij sommigen op kritiek konden rekenen, geldt als een van de belangrijkste naoorlogse Nederlandse schrijvers. Hij wordt tot "De Grote Drie" van de naoorlogse Nederlandse literatuur gerekend, waartoe ook Willem Frederik Hermans en Gerard Reve behoren. Mulisch won een groot aantal literaire prijzen, waaronder de Prijs der Nederlandse Letteren en de P.C. Hooft-prijs, beide voor zijn gehele oeuvre. De ontdekking van de hemel werd in 2007 uitgeroepen tot het beste Nederlandstalige boek aller tijden. In oktober 2010 overleed de auteur op 83-jarige leeftijd aan kanker.

Harry Mulisch heeft veel boeken geschreven. Hier volgen een aantal van zijn bekendse werken:
- Archibald Strohalm (1951)
- Het stenen bruidsbed (1959)
- Twee vrouwen (1975)
- De aanslag (1982)
- De ontdekking van de hemel (1992)
- Siegfried (2000)

1. Ik kan geen verband afleiden uit de thema’s van het boek en de schrijfer zelf. Het thema is namelijk twee vrouwen die een relatie hebben met elkaar. Het zou kunnen zijn dat een van zijn vriendinnen lesbisch is, maar dat weet ik niet.

2. Ook zag ik geen verband tussen de hoofdpersoon en de schrijfer. Het verhaal had niets met Harry Mulisch zelf te maken.

Thematiek:

Een belangrijk thema in het boek is de lesbische relatie tussen Sylvia en Laura. Het blijkt een liefde met een dramatisch einde. Eerst is het een liefde die begint zonder enige verwachtingen. Het enige wat telt is wat de toekomst hen brengt, en dat ze nu graag bij elkaar willen zijn. De eerste verliefdheid, de romantiek, het avontuur, het leidt de aandacht af van wat er komen gaat. Laura wil Sylvia beter begrijpen maar Sylvia staat dat niet toe. Er ontstaan verwachtingen waar ze beiden niet aan kunnen voldoen. Hun liefde neemt een dramatische wending wanneer Sylvia toch probeert om Laura’s grootste wens te vervullen… Ze wordt zwanger. Niet van zomaar iemand, maar van Alfred, Laura’s ex-man.

Relaties in het algemeen zijn sowieso een belangrijk thema in het boek. De relatie tussen moeder en dochter word erin beschreven maar ook bijvoorbeeld de relatie tussen man en vrouw. Het boek gaat zoals je al weet over homoseksualiteit. Twee vrouwen die een relatie met elkaar hebben. Nu word dat nog wel geaccepteerd maar dat was vroeger wel anders.
In die tijd dat het boek werd geschreven werd homoseksualiteit niet als normaal gezien en daarom ook niet geaccepteerd. Toch screef Harry Mulisch er een boek, dat een ‘hit’ werd en verschillende prijzen won. 

Stijl

Het verhaal bevat niet veel moeilijke woorden en is wel te begrijpen. Harry Mulisch schrijft op een hele leuke manier, gevoelig, verfijnd maar toch ook weer mysterieus. Dat mysterieuze schrijfwijze is helemaal niet erg, want dat maakt het boek nou juist zo spannend. Verder word het boek verteld vanuit Laura’s perspectief, waardoor je het verhaal van haar kant ook beter zal begrijpen.

Fantasie & creativiteit

Ter verbetering zou ik wel wat meer actie erin gewild hebben. Het was vooral een dramatische en emotioneel verhaal. Ook had harry mulisch de relatie tussen Laura en haar ex-man beter kunnen beschrijven want dat was wel een beetje vaag. Maar voor de rest was het wel een leuk boek.

‘Ik wil zo graag een kind, maar het is onmogelijk!’. ‘Komop Laura, als je een kind wilt dan krijg je dat toch’. Dat was het laatste gesprek tussen Laura en Sylvia waarna Sylvia het huis verliet en dagenlang niets van zich liet horen. Toen keerde ze oppeens terug. Tot Laura’s verbazing keerde Sylvia zwanger terug. Helemaal verbaasd maar toch ook weer blij omhelsde ze elkaar en gingen ze naar binnen. Wat Laura nog niet wist is dat Sylvia zwanger was van haar ex-man. Sylvia flirtte een tijdje met hem en zelf wist hij ook niet dat ze het allemaal hiervoor deed. Toen hij daar achter kwam, werd hij zo woedend dat hij Sylvia wel kon vermoorden. De volgende dag word er aan de deur gebeld, wanneer Laura open doet ziet ze haar ex-man Alfred op de stoep. Zonder wat te zeggen duwt hij zijn weg naar binnen en treft Sylvia in de woonkamer. Ondertussen is Laura de keuken in gehold om een mes te pakken. Een hoop geschreeuw en gescheld volgde en uiteindelijk trok hij een pistool. Op het moment dat hij de trekker probeerde over te halen, werd hij onverwachts in zijn rug gestoken door Laura en viel hij neer. Sylvia en Laura die beide helemaal in schok waren keken elkaar aan en wisten niet meer wat te zeggen. Laura was nu een moordenaar en de politie kon haar altijd nog oppakken. Na dit incident kregen Laura en Sylvia hevige ruzies en gesprekken. Sylvia besloot uiteindelijk het huis te verlaten nadat ze het kind voor Laura ter wereld had gebracht. Ook zei ze dat ze de moord op haar ex-man geheim zou houden. Sylvia vertrekt en Laura blijft eenzaam met een kind achter.  

Verlichting

Krinke Kesmes, een vroege imaginair reisverhaal
1.De imaginaire reisverslagen stonden in dienst van de verlichting omdat Imaginaire reisverslagen van de Verlichting en de mensen nu over andere dingen dachten dan alleen hun religie. Er kwamen allemaal nieuwe gedachten en ideeën naar boven.
2.Ik denk dat verlichte schrijvers kozen voor een onbewoond eiland (om daar een nieuwe bestaan op te laten bouwen) omdat het apart is en zulke verhalen nooit werden geschreven. Ook denk ik dat er een bepaalde ‘bericht‘ in het soort verhaal zit die op de lezers moet overkomen. Bijvoorbeeld dat je niet altijd afhankelijk van andere mensen hoeft te zijn om te overleven. Er kwamen nieuwe soorten verhalen en het speelde zich niet meer alleen af in een dorp of een stad.

3.In die tijd kon je ook blij en vrij zijn in je eentje en niet per se met iemand in gezelschap. Dus dat

je best alleen kunt overleven.

Moderne columnisten: Weyerman en Van Effen
1. Een spectator is een schrijfstijl die was bedacht in de 18e eeuw. Het was de bekendste schrijfstijl van Nederland in die tijd.
2. Met de titel ‘Den ontleeder der gebreken’ bedoelt Weyerman dat er iets ontbreekt. Het kan van alles zijn.
3.Beste mr. Jabob,
Ik ben al die uitbuiting zat! ik ben het zat om veel te weinig salaris voor mijn moeizame werk te ontvangen. Het is genoeg geweest. En alsof dat niet genoeg was, zijn de milieu omstandigheden ook niet al te best.
U zou er wat aan kunnen doen door mijn salaris te verhogen en is flink aan de bak te gaan met al het troep dat op straat ligt.

groeten, Navalpreet Singh.


Pulp Fiction: het suces van populaire proza

1.Normale mensen speelde vooral de hoofdrol in populair proza. Hun gewone leventjes werden daarin beschreven.
2. De mensen in die tijd hadden niet erg veel geld, en konden spullen dus niet per vracht laten komen. Ze moesten dus erg ver reizen om spullen te halen.
3.Nee, niet echt. Ze waren geld aan het verzamelen. In dit soort romans werden weinig dingen verteld over religie.


Sara Burgerhart: roman in brieven

1.In de briefroman draait het vooral om de gedachten van de personages. Maar ook om de gevoelens en de psychologie.
2.Omdat brieven persoonlijk zijn en je er van alles in kunt vertellen. Het heeft niet een bepaalt doel of genre. Brieven zijn voor personen maakt niet uit voor wie of wat.
3.Ze had goed moeten nadenken voordat ze deze afspraak maakte. Dan had ze geweten dat ze niet meer op tijd terug zou zijn.


Rhijnvis Feith experimenteert met gevoelens

1.Omdat de normen en waarden in een roman niet altijd goed zijn. Soms gaat het bij een roman net iets te ver.

2.Door meer gevoelens en psychologie toe te voegen aan zijn verhalen.

3.Eduard is een beetje een macho. Dit gebeurt vaak in romans uit die tijd. Het ging vaak over helden bv. Ridders. Dit waren verhalen van voor de verlichting, dus de middeleeuwen.  

Weblog opdracht 1B.

Ridderliteratuur

Ridderliteratuur was een bron van verstrooiing: aan de middeleeuwse hoven genoot men van lange en spannende verhalen over moed, trouw en liefde. Maar ze had ook een voorbeeldfunctie: de lotgevallen van de romanfiguren dienden tot voorbeeld van de edelen die naar zulke verhalen luisterden.

Ridderliteratuur werd dus geschreven en vervolgens voorgedragen aan het volk om ze te vermaken. Bovendien bevatte meestal ook een boodschap. Het bestond uit vier onderwerpen: strijd/gevechten,
informatie over de mensheid (karaktereigenschappen), vrouwen en bescherming en trouw aan de leenheer (Karel).
We onderscheiden twee soorten ridderromans; Karel Romans (Voorhoofse ridderroman) en Arturromans (Hoofse ridderroman). In Arturromans wordt de vrouw meer in haar waarde gelaten dan in de Karelromans. Daarnaast speelt de hoofse minne een voorname rol, zijn list en sluwheid belangrijker dan brute kracht en moed en treden er vaak sprookjesachtige elementen op. De ridders vechten op een waardige manier met elkaar en Artur speelt de hoofdrol. In de Karelromans gaat het meer over trouw aan de leenheer en trouw aan god en vrouwen hadden veel minder de hoofdrol. Karel de Grote speelde de rol in de Karelromans.

Karelromans

Karel de Grote krijgt aan de vooravond van een hofdag van een engel de opdracht om uit stelen te gaan. Hij gehoorzaamt met tegenzin, en trekt uiteindelijk het duistere woud in. 

Ik vind het wel slecht dat Karel de Grote uit stelen gaat, maar ook weer vreemd dat een engel hem de opdracht ervoor geeft. De engel riep hem 3 keer en dat betekende dat het een teken van god was om uit stelen te gaan.
Karel ende Elegast behoort tot de Karelromans omdat het in het verhaal draait om trouw en ontrouw, en god bovenaan staat.
Bovendien worden vrouwen niet vereerd in het verhaal.
Hieronder staan enkele voorbeelden van romans die bij Karelromans horen:
- Karel ende elegast
- Ferguut
- waleweinIn het Roelantslied zijn twee ridders. De ene is trouw, de andere ontrouw aan koning Karel. Wie zijn deze ridders? Geef in maximaal 30 woorden weer hoe ze handelen.
Het Roelantsliet behoort tot een Karelroman omdat,    de stof gaat meestal terug op een historische figuur;
strijd en brute kracht worden verheerlijkt;
de vrouw speelt een ondergeschikte rol en wordt soms ruw behandeld;
de trouw (aan God en de leenheer) is zeer belangrijk.Een soort kogelvrij vest in de middeleeuwen ter bescherming van de ridders. Gemaakt van ringen.

Arturromans

Ferguut alias De Ridder met het Witte Schild is een Middelnederlandse niet-historische Arthurroman, geschreven in de voor de Middelnederlandse epiek gebruikelijke gepaard rijmende verzen, vermoedelijk in het derde kwart van de 13e eeuw. De Ferguut is een vertaling / bewerking van de Oudfranse Arturroman in verzen Fergus alias Le Chevalier au Biel Escu van Guillaume le Clerc.

Ferguut behoort tot de Arturromans. De uitvinder hiervan is Chrétien de Troyes.
Om een ridder te worden moest je een man zijn en uit een adellijke familie komen. Om ridder te worden moest je zo vroeg mogelijk met je opleiding beginnen. Vanaf zeven jaar werd je naar een ander kasteel gestuurd waar je tafels moesten leren bedienen en les kregen in goede manieren. Een soldaat leerde de jongens vechten. Het eerste paard van een jongen was een houten paard dat op wieltjes vooruit getrokken werd. Met een bezem die als lans diende kon men oefenen in het aanvallen te paard. Als je veertien jaar oud was, werd je een schildknaap. Na vier jaar schildknaap te zijn geweest werd je ridder. Vooraf werd er een nachtwake gehouden. De volgende dag werd je met een zwaard tot ridder geslagen.
Enkele ridderromans zijn ook verfilmd, 4 films die over ridder Arthur gaan zijn:
- King Arthur
- Excalibur
- First knight
- Merlin
Namen van ridders die een grote rol spelen in Arthurromans:
- Lancelot
- Genievre
- Walewein
- Galaad

De heilige graal zou de schaal of beker zijn waarin het bloed van Christus is opgevangen bij zijn kruisiging, in andere verhalen is het de beker die gebruikt werd bij het Laatste Avondmaal.

Kenmerken van hoofsheid:hoge waardering van de vrouw, moedige, sterke en slimme ridders

Ferguut is geen hoofse ridder. Hij begrijpt de hoofse conversatie, die bol staat van figuurlijk taalgebruik, niet. Hij weet ook niet wat hoofse liefde is omdat hij Galiene afwijst en liever gaat vechten. Het was ongepast als ridder een dame een dienst te weigeren

Als ik op het vechtstede college zat in de tijd van de ridders e.d. dan zou ik erg net gekleed naar school gaan, en niet met de scooter maar met een paard komen. Ook zou ik erg trouw zijn aan de docenten, respect tonen e.d. School zou dan erg anders zijn dan nu. Ook besteed de school dan meer aandacht aan geloof en het christendom.

Ik heb van de middeleeuwse tekst: Elckerlijc, een fragment genoteerd die me wel aansprak! De fragment gaat als volgt:
‘Laten we bidden dat iedereen zonder zonden voor God verschijnt’.
Ik heb juist deze fragment gekozen omdat ik het wel vind passen bij de tekst en dat het ook hoop geeft en ook nog eens waar is.

De zelfmoordclub van Arto Paasilinna.

Informatie over het boek:
Ik heb het boek ‘’De zelfmoordclub’’ van Arto Paasilinna gelezen.
Dit is een vertaalde roman en de oorspronkelijke taal van dit boek is Fins.
De kaft van het boek is niet zo opvallend. Het plaatje bevat niet veel kleur en het zegt bovendien ook niet erg veel over het verhaal zelf.  Je ziet 5 mannen in een zwarte pak die lopen/rennen over een pad. Bovendien kijk je tegen hun rug aan waardoor je hun gezicht ook niet ziet. De titel daartegenover vertelt er veel meer over. De achterkant van het boek is rood en bevat alleen de omslag.  De omslag van het boek is zeer boeiend en maakt je ook nieuwsgierig om het verhaal verder te lezen. Op het eerste gezicht leek het mij een niet zo boeiende boek totdat ik de omslag ervan had gelezen.
Hieronder staat een plaatje van de kaft van het boek en de omslag ervan:

    
(de omslag van het boek is niet leesbaar vanwege de grootte van het plaatje, dus zul je hem moeten kopiëren en ergens anders (b.v. in word) moeten plakken en uitvergroten om hem te kunnen lezen.)

Het boek gaat over een Directeur genaamd Rellonen en de kolonel Kemppainen.
Deze twee mannen waren het leven zat en wouden zelfmoord plegen. Ze kwamen elkaar tegen op de plek waar ze beide zelfmoord wouden plegen. Ze waren verbluft en stelde zich voor. Ze vertelde hun levensverhalen aan elkaar en kwamen op het idee om een advertentie te maken met als doel om een groep mensen bij elkaar te krijgen die ook zelfmoord willen plegen. Ruim zeshonderd mensen reageerde op de advertentie. Rellonen en Kemppainen besloten om ze allemaal uit te nodigen voor een bijeenkomst. Bij deze bijeenkomst werd besloten dat ze naar het noordelijkste puntje zouden rijden en zichzelf daar in de ijskoude zee zouden laten stortten. Van al die mensen gingen er in totaal ruim 40 personen mee. Tijdens die reis werd de band onder de groep zelfmoordenaars groter. Toen ze aankwamen bij de Noordkaap mislukte de zelfmoordpoging en besloten ze om naar Zwitserland te gaan om daar een nieuwe poging te wagen.
Maar de weersomstandigheden zorgde voor hun volgende reisdoel, Cabo de Sao Vincente in het zuidwesten van Portugal.  Tijdens de reis word hun band nog hechter en beginnen ze het leven weer leuk te vinden. Alleen de chauffeur houd zich nog vast aan de oorspronkelijke plan.
‘’De zelfmoordenaars, waartussen verschillende romances zijn opgebloeid, hebben nieuwe oogmerken gekregen’’.   Met deze tegenstelling eindigt het boek.

Mijn verwachting bij dit boek was dat het een verdrietig boek zou zijn. Maar toen ik hem zat te lezen, merkte ik dat het helemaal niet zo verdrietig is. Het bevatte ook veel humor en het was leuk om deze boek te lezen. 

Ik heb dit boek gekozen via de lijst die we van de docente Nederlands kregen toe gemaild.
In die lijst waren er een aantal boeken. Ik vergeleek alle boeken met elkaar en koos de leukste uit.
En dat was dus, ‘de zelfmoordclub’ van Arto Paasilinna.


Informatie over de schrijver:
Ik had nog nooit eerder van de schrijver Arto Paasilinna gehoord. Maar dat is ook logisch, want hij is een Finse auteur. Nu ik één van zijn verhalen heb gelezen vind ik hem wel een goede en getalenteerde  schrijver. Hij heeft veel komedie en zijn verhalen zijn ook boeiend. Als ik nog eens een vertaalde roman zou moeten lezen, dan zou ik mijn voorkeur aan boeken van deze auteur geven.

Over de auteur zelf:
Arto Tapio Paasilinna is geboren op 20 april 1942 in Kittilä. Hij is een Finse schrijver van humoristische romans. Hij is de zoon van Väinö Paasilinna en Hilda Maria Niva. Hij heeft vijf broers en twee zussen, waarvan twee broers Erno en Mauri ook schrijver zijn. Zijn oudere broer Reino is momenteel lid van het Europees Parlement.
Arto Paasilinna was in de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw journalist voor verschillende bladen. Hij is getrouwd met Terttu Annikki Paasilinna en heeft twee zoons. Hij woont in  een stad genaamd Espo, in Finland.
Zijn eerste roman Operaatio Finlandia (Operatie Finlandia) werd in 1972 gepubliceerd. Paasilinna's romans zijn tot op heden (2008) in 45 talen vertaald. Sommige van zijn romans werden ook verfilmd, waaronder zijn meest bekende roman Jäniksen vuosi (Het jaar van de haas), in het Nederlands vertaald met de titel Haas. Daarnaast zijn er tientallen toneelbewerkingen van zijn romans gemaakt. Ook zijn er stripverhalen gemaakt, die gebaseerd zijn op Paasilinna's romans. In binnen- en buitenland zijn er tussen de 4 à 6 miljoen exemplaren van zijn romans in omloop.

Andere romans van Arto Paasilinna vertaald in het Nederlands:
*Haas 1993 (vertaling Maarten Tengbergen)
*De huilende molenaar 2001 (vertaling Annemarie Raas)
*De gifkokkin 2002 (vertaling Annemarie Raas)
*De zelfmoordclub 2004 (vertaling Annemarie Raas)
*Wees genadig 2005 (vertaling Annemarie Raas)
*De tien minnaressen 2007 (vertaling Annemarie Raas)
*De zomer van de vrolijke stieren 2009 (vertaling Annemarie Raas)
*Helse eendjes 2012 (vertaling Annemarie Raas)

Als ik de schrijver een vraag, dan zou ik hem de volgende vraag stellen:
"Hoe komt u op het idee om een boek over zelfmoordenaars te schrijven?"
Ik zou hem deze vraag stellen omdat het wel een bijzonder onderwerp is die je niet vaak tegenkomt.


Mijn eigen mening:
Ik heb het boek midden in Mei gelezen. Voordat ik ging lezen had ik een andere gedachte over het boek. Ik dacht dat het alleen maar een droevige verhaal was, maar tijdens het lezen merkte ik al gauw dat dat helemaal niet zo was.  Na het lezen dacht ik bij mezelf, dat het toch nog een leuk boek was. Het was niet alleen leuk maar vooral ook grappig. Je zou niet snel denken dat het boek grappig is nadat je de titel of omslag hebt gelezen. De eerste paar hoofdstukken waren vooral serieus over het plegen van een zelfmaar, maar steeds verder in het boek werd het leuker en grappiger. Het mooiste deel van het boek vond ik dat, de mensen die opweg waren om zelfmoord te plegen, uiteindelijk besefte dat hun leven toch wel belangrijk was. Ze kregen een nieuwe leven in hun ogen, Verder was de taalgebruik gewoon normaal.
Ik zou iemand anders deze boek zeker aanraden. Het is gewoon een leuke boek om te lezen.

Hieronder staan de links met de samenvatting, recensie, en biografie van de schrijver.

Recensie:http://www.bruna.nl/boeken/de-zelfmoordclub-9789028420458

Biografie auteur in het nederlands:http://nl.wikipedia.org/wiki/Arto_Paasilinna

Biografie auteur in het engels (veel uitgebreider):http://en.wikipedia.org/wiki/Arto_Paasilinna

Samenvatting:http://www.middelcommunicatie.nl/?content=leesimpressies&impressie=arto-paasilinna-de-zelfmoordclub

_________________________________________________________________________